५ नोव्हेंबर २०२६ | मूळ मराठी कविता
काही पत्रं आपण लिहितो, पण कधीच पाठवत नाही. ती कपाटात राहतात; मात्र त्यांतले शब्द मनात बराच काळ फिरत राहतात. आजची कविता अशाच एका न पाठवलेल्या पत्रातून व्यक्त न झालेल्या भावना, आठवणी आणि मन मोकळं करण्याच्या धैर्याचा मागोवा घेते.
न पाठवलेलं पत्र
जुन्या वहीच्या पानामध्ये
एक पाकीट सापडलं,
नाव लिहिलेलं होतं त्यावर,
पण तिकीट कधीच लागलं नाही.
पहिल्या ओळीत लिहिलं होतं,
“कसे आहात तुम्ही?” एवढंच,
पुढच्या ओळींमध्ये मात्र
मन बोलत गेलं बरंच.
राग नव्हता त्या शब्दांमध्ये,
नव्हती कुणावर तक्रार,
फक्त वेळ न मिळालेल्या
भेटींचा होता विचार.
खिडकीबाहेर पाऊस आला,
कागदाचा कोपरा हलला,
किती दिवसांनी मनातला
तो जुना आवाज उमटला.
उत्तर येईल की नाही,
याची आता चिंता नाही,
लिहिलेलं खरं होतं इतकंच,
ही गोष्ट काही छोटी नाही.
पाकीट पुन्हा ठेवताना
हात क्षणभर थांबून गेला,
कधी न पाठवलेलं पत्रही
मनापर्यंत पोहोचून गेलं.
कवितेचा भावार्थ
न बोललेल्या भावना नेहमीच विसरल्या जात नाहीत. कधी त्या आठवणींच्या रूपाने, तर कधी एखाद्या जुन्या कागदातून पुन्हा समोर येतात. या कवितेतील पत्र कोणापर्यंत पोहोचत नाही, तरी ते लिहिणाऱ्याला स्वतःच्या भावना समजून घेण्याची संधी देते. संवाद महत्त्वाचा असतो; पण प्रत्येक गोष्टीला उत्तर मिळालंच पाहिजे, असं नाही.
आजचा विचार
काही शब्द दुसऱ्यापर्यंत पोहोचत नाहीत, तरी ते आपल्याला स्वतःशी प्रामाणिक राहायला शिकवतात.
ही कविता NewsNationOnline च्या ‘आज के अल्फ़ाज़’ मालिकेसाठी स्वतंत्रपणे लिहिलेली मूळ रचना आहे. अन्य कोणत्याही कवीच्या नावाने तिचे श्रेय दिलेले नाही.
आणखी साहित्य वाचा
आज के अल्फ़ाज़ साहित्य संग्रह पाहा. याआधीच्या रचना: एक गिलास पानी, पहिए में बची हुई राह आणि आजीची बियांची डबी.
Discover more from NewsNation Online
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
आपके लिए सुझाव
Leave a Reply