आज के अल्फ़ाज़ | १४ नोव्हेंबर २०२६: कधी कधी एखादी विसरलेली वस्तू आपल्याला माणसांच्या न बोललेल्या काळजीची आठवण करून देते. आजची ही स्वतंत्र, मौलिक मराठी कविता बसथांब्यावर राहिलेल्या एका छत्रीची गोष्ट सांगते.
थांब्यावरची छत्री
पाऊस थांबून गेला होता, रस्ता अजून ओला होता; बसथांब्याच्या जुन्या बाकाशी निळा रंग एकटा होता. छत्री कुणाची राहून गेली? कुणी घाईत विसरली असेल? कुणाच्या डोक्यावरचा पाऊस तिने कालच अडवला असेल. बस येत होत्या, जात होत्या, लोक नवे उतरून गेले; पण त्या निळ्या शांत छत्रीचे थेंब तिथेच सुकून गेले. एक प्रवासी थांबून पाहे, हात पुढे मग मागे घेई; 'मालक येईल परत शोधायला' असे मनाशी हळूच म्हणे. संध्याकाळी पुन्हा सर आली, वाऱ्याने पानं उडवली; बाकावरची ती छत्री मात्र कुणाच्या वाटेकडे बघत राहिली. दुसऱ्या दिवशी सकाळ झाली, एक वृद्ध स्त्री तिथे आली; छत्री पाहून तिच्या चेहऱ्यावर हरवलेली हसूरेषा खुलली. वस्तू होती साधी छोटी, किंमत तिची फार नव्हती; पण कुणीतरी जपून ठेवलं— हीच गोष्ट मोठी होती.
कवितेचा भावार्थ
ही कविता विसरलेल्या छत्रीपेक्षा जास्त त्या अनोळखी माणसाबद्दल आहे, ज्याने ती स्वतःकडे न नेता मालकासाठी तिथेच राहू दिली. विश्वास हा मोठ्या घोषणांनीच तयार होत नाही; तो अशा लहान, शांत कृतींमधूनही वाढतो.
आजचा विचार
जे आपलं नाही ते जपून ठेवणं, हीसुद्धा माणुसकीची सुंदर खूण आहे.
आणखी कविता व शायरी वाचण्यासाठी आज के अल्फ़ाज़ साहित्य संग्रह पाहा. मागील भाग: रास्ते का चुनाव — देवनागरी शायरी.
Never miss a storyFollow News Nation Online on WhatsApp for breaking news from India and the world.
संपादकीय नोंद: ही या मालिकेसाठी स्वतंत्रपणे रचलेली मौलिक कविता आहे; कोणत्याही अन्य कवीला तिचे श्रेय दिलेले नाही.
जालना, महाराष्ट्र और देश-दुनिया की ताज़ा खबरें
सीधे अपनी Facebook फ़ीड में पाएँ — News Nation Online पेज को Follow करें।
👍 Facebook पर Follow करेंसीधे अपनी Facebook फ़ीड में पाएँ — News Nation Online पेज को Follow करें।
Discover more from NewsNation Online
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
आपके लिए सुझाव
Leave a Reply