२० नोव्हेंबर २०२६ | आज के अल्फ़ाज़
कधी कधी घराच्या दाराशी ठेवलेली एक साधी पायपुसणीही आपल्याला जगण्याचा वेगळा अर्थ सांगते. आजची ही स्वतंत्र, मौलिक मराठी कविता अशाच दुर्लक्षित वस्तूच्या नजरेतून माणुसकी आणि श्रमांचा सन्मान व्यक्त करते.
दारातली पायपुसणी
दाराशी ती शांत पडली,
रंग तिचे थोडे फिके;
येणाऱ्या प्रत्येक पावलांचे
ओझे घेतले तिने मुके.
यह भी पढ़ें: आज के अल्फ़ाज़: बिना टोके सुन लेना | 19 नवंबर की मौलिक देवनागरी शायरी
पावसातून आले कुणी,
कुणी उन्हात चालून आले;
चिखल, धूळ झटकून सारे
घरात हसत निघून गेले.
तिच्या वाट्याला ना कौतुक,
ना फुलांचा सुंदर हार;
तरी रोज ती स्वच्छ करत राहे
घरात येणारा तो दार.
एक दिवस मी थांबून पाहिले,
काठ तिचे झाले होते जीर्ण;
जपून धुतली, उन्हात वाळवली,
मन झाले कृतज्ञतेने पूर्ण.
ज्यांच्या श्रमांनी वाट उजळते,
त्यांना विसरू नये कधी;
लहान गोष्टी जपता जपता
मोठी होते आपुलकी.
कवितेचा भावार्थ
घराच्या दारातली पायपुसणी आपले काम शांतपणे करते. तिच्या रूपकातून कविता सांगते की रोजच्या आयुष्यात अनेक माणसे कोणताही गाजावाजा न करता आपल्यासाठी काम करतात. त्यांच्या श्रमांकडे लक्ष देणे, आदराने वागणे आणि आभार मानणे हीच खरी संवेदनशीलता आहे.
आजचा विचार
ज्यांच्या कामामुळे आपला दिवस सोपा होतो, त्यांना एकदा तरी मनापासून धन्यवाद द्या.
अधिक मौलिक रचना वाचा: आज के अल्फ़ाज़ संग्रह. मागील रचना: बिना टोके सुन लेना.
संपादकीय नोंद: ही कविता या अंकासाठी स्वतंत्रपणे रचलेली आहे. कोणत्याही इतर कवीला तिचे श्रेय दिलेले नाही.
सीधे अपनी Facebook फ़ीड में पाएँ — News Nation Online पेज को Follow करें।
Discover more from NewsNation Online
Subscribe to get the latest posts sent to your email.















Leave a Reply